Eta arazoa idealizazioa baino ez da gehiago izango errelitatearen ertz guztiak ikusteko zailtasuna? Konstruktibismoak dioena begi bistara ekarri ezina, edo norberaren mugak (baina baita bertuteak ere) antzemateko zailtasuna, edo metodologia gure jardunean ez identifikatzea, edo geure ahalmenean ez sinestea, edo IKTak patrikeran dauzkagun trasto horiek ere badirela ez konturatzea... Azken batean, uste dut askotan adibide domestikoen beharrean gaudela. Horrela akaso konturatuko ginateke uste dugun baino "modernoago" garela sarritan.

Bide batez, irakasleak eta teknologia direla eta, Miguel Angel Garcia Guerraren artikulu hau interesgarria iruditu zait. Eta metodologia marabilosoak direla eta, Lolak ekarri digun ilustrazio hau:

Oraintxe ikusi dut adibide bat. Berrikuntzaz ari garenean, informal learning, ikas-paisaia, laguntzen duten baliabideak... Ba ETB1eko Errazu saio berria ikusi eta "ekilikua" ez dut esango, baina duda barik, euskara ikasi eta ezagutzeko zein motibatzeko era erakargarri, atsegin, irekia eta interesgarria dela esango nuke. Eta ez dago misterio gehiagorik sarritan, gauzak egiteko mimoa eta naturaltasuna baino ez akaso. Eta Arkadia zoriontsuren esperoan egon barik, inguruari ondo erreparatzea.

Ona ideia eta ondo egina. Txapo! (nire uste apalean)

Ezkor aritu zarela diozu, Plisti. Eta zer nahi duzu nik esatea. Niregan kontrako efektua izan du. Askotan, bai hemen, bai euskara irakasleak-en idazten diren post batzuetan, badirudi irakasleok Superman-en itxurakoak izan behar dugula, denetarik jakin beharra dugula, dena kontrolatu behar dugula... Eta horrek niri askotan ezinegona sortzen dit, denetara ezin ailegatu izanaren sentsazio estresantea, erruduntasun-tanta batzuen zipriztindurik...
Baina zure gogoetaren eta Benitoren erantzunaren harira, konforma-erraza ez izatera, egunean egotera, ez lokartzerako ohartarazpena berriro somatzen dut eta, aldi berean, neure buruarenganako konfiantzari eustera, betiko irakasle-sen hori elikatzera.
Utopiaren aldeko aldarria somatzen dut nire baitan, baina oinarri finko batean bermatuta: irakasleak gara.

Batzuetan izaten dira honelakoak. Zuen mezuak ikusi eta musikatxo bat zebilkidan buruan: ikusi mendizaleak baso eta zelaiak… abesti ezagunarena, hain zuzen. Halako batean, Laboa etorri zait gogora: Ai, nire juaneteak! zioen bere abesti bukaerak. Eta nola ez, abestiak, gure lanbidea eta mendiko bideak lotuko dituen iruzkintxoa idaztea otu zait. Ekin egingo diot:

Mendizale asko dago gure artean, bikain askoak ere ugari , baina badira gure artean:

• Abiatu nahi baina biderik ikusten ez dutenak.
  
• Bidean galtzeko beldur direnak.
  
• Nekatzerik nahi ez eta dauden lekuan geratzen direnak.
  
• Beren gain pisu handiegiak hartu eta bide motzegia egiten dutenak.
  
• -Zertarako inora joan? Hemen ondo gaude, barren! esan ohi dutenak.
•  Beraiek arin ibiltzearren, besteen motxila karga-karga egiten dutenak.
  
• Dela argazki kamera, dela bideo kamera, bideaz disfrutatzen ez dakitenak.
•  Bide labur eta politagoak izan arren, betiko bidetik joan nahi dutenak.
•  Plantak egiten badituzte ere, mendizaleak ez direnak.
  
• Sasoian ez daudenak, prestatzeari aspaldi utzi ziotenak.
•  -Zer gore-tex eta zer kristo! Txamarra honekin igo ditut nik, tximista artean, mendi punta ondo zorrotzak! diotenak.
  
• Ibiltzea ez dela errenta diotenak.
  
• Mendira joateari zentzurik ikusten ez diotenak.
•  Beti bide errazetik, lauan edo aldats behera, ibili nahi dutenak.
  
• Ibilalditxoak prestatzetik sos mordoxka ateratzen dutenak.
  
• Beren indarrak ondo neurtzen ez dakitenak.
  
• Hitzez mendizale bikainak baina zangoz traketsak direnak.
•  Zoroen pare ibiltzen direnak, batera eta bestera, nora doazen ondo jakin gabe.
  
• -Ai, nire juaneteak! oihu egiten dutenak.
  

Baina hau guztia errealistegia da, nik idealizazioaren tranpaz hitz egin nahi nuen zuekin, oraingoan. Beste batean izango da (edo ez).

I.O: Testua birpasatzean esaldi honi erreparatu diot: Mendizale asko dago gure artean, bikain askoak ere ugari. Eta pentsatzen hasi naiz batzuetan hizkuntza politikoki zuzena eta buenrrollitoa nola nahasten diren, zein antzekoak diren, idealizazioarekin zer-nolako zerikusia duten, zein geldiarazleak diren. ‘Batzuetan’ diot, zeren beste batzuetan ez baitaukate zerikusirik eta buenrrollito hori behar beharrezkoa baita. Ezta, hala? ;-)

Idealista hasi zatzaizkigu, Plisti, baina gero betondoa ilundu zaizu.
Mendia gora eta mendia behera, "Mendian gora haritza" poema eta kantua ez dakit ezagutzen duzun (letra Amurizarena, musika Imanol zenarena)
Bertako estrofa batean aipatzen da:

"Mundua ez da beti jai,
inoiz tristea ere bai;
baina badira mila motibo
kantatzeko alai.
Bestela datozen penai
ez diet surik bota nahi..."

Nahiago, aukeran, gaurko egun triste honetan (eguraldiaren aldetik diot) baikortasunez eta itxaropenez jarraitu eta aurrera begiratu. Eta gero arte esan.