Karrajua - maila - Comments

Presioa

Benito — Thu, 15 Nov 2007 16:23:20 +0100

Horixe da haiz zuen ni gehien kezkatzen nauena: presioak, tentsioak, estresa, haserreak eta enparauak... eta hori guztia "errutina" bihurtzen bada okerrago.

Bide batez, Plisti, artikuluaren argazkia aldatu egin behar izan dut. Estekatuta neukan originala desagertu egin delako, ez kandela kontuengatik.

Nik, egia esan, kontu hauek

Aitor — Wed, 14 Nov 2007 18:14:17 +0100

Nik, egia esan, kontu hauek erabakitzeko eta argitzeko bide errazagoa ikusten dut eta, nire uste apalean, batzuetan uste dut gehiegi nahastatzen garela.
Premisa honetatik abiatu nahi dut: gure taldeak (eta zer esanik ez, autoikaskuntza-geletakoak) talde nahiko txikiak dira; irakasle eta ikasleen arteko harremana nahiko hurbila da, eta, baldintza normaletan, ez dut uste arazo handirik dugunik irakasleok ikasleen maila zer nolakoa den eta nor dagoen aurkezteko moduan eta nor ez.Gure euskaltegian, esate baterako, ez dugu azterketarik egiten maila bat gainditutzat emateko. Ikasturtean zehar dugun aurrez aurreko esperientziak gehi ikasleek entregatzen dizkiguten lanak datu nahiko ematen digute ikasprozesuan duten ibilbidearen inguruan.
Bestalde, orain arteko deialdietan izan diren azterketa ereduek indartu besterik ez didate egiten arestian aipatutako ustea. Edozein kasutan, nahikoa litzateke martxo inguruan ariketa bereziren bat egitea klaseko jardun arrunt batean; edota otsailetik aurrera ikasleen aparteko segimendua egitea, bereziki zalantzazkoak direnena; edota klase-trukaketak egin, norbere iritzia maila bereko lankideren batenarekin osatze aldera.

Hori bai, aurrerantzean, behin tituluen arteko homologazioa gauzatuta, handitu egin liteke gure gaineko presioa. Izan ere, ikasleek beraiek, bereziki titulu premia dutenek, balio handiagoa emango diote azterketa honi eta litekeena da hain erraz ez onartzea irakaslearen iritzia, berau azterketara aurkezteko traba modura ikusten bada. Baina hau beste kontu bat litzateke.

Errutinak

Benito — Mon, 12 Nov 2007 14:27:42 +0100

Galdera asko dabiltza mailakako proben inguruan, bistan da. Hasierako asmoa EGAra arte itxaron beharrean ikasleari errekonozimendu-une gehiago eskaintzea izan zen. Ez dakit noraino lortu den, baina iragarrita dagoen agirien bateratzeak pisua edukiko du horretan duda barik.

Nik neuk asuntu honetan askotan ez dakit zer pentsatu. Ikasleak egin duena frogatzen duen zerbait behar du, baina horretarako bide objektibo eta justua zaila da aurkitzen. Ez dakit, akaso hizkuntz-pasaportearen moduko zerbait izan daiteke alternatiba, baina hura ere konplexua da. Jakina, alternatibarik alternatibena (neu ere ametsetan hasita) norberak euskaraz ondo dakien ala ez frogarik eskatu beharrik edukiko ez lukeen inguru soziala.

Puntu kezkagarriena dena dela, niretzat "errutinak" deitzen dituzunak. Azterketak iparrorratzean edukitzeak dakartzan errutinak eta haiekin batera datozen estresa, tentsioak eta haserreak, eta ikuspegi metodologikoaren murrizketa.

Bitartean, ea erantzunik datorren. Igual eskaeran "jaun txit..." eta "...lakoan" pare bat ipinita? ;-)

Zuen erantzunaren zain...

plisti-plasta — Mon, 12 Nov 2007 08:57:08 +0100

Ez da hau, Benito, eskatzen dudan erantzun bakarra.

Lehenengo eta behin, onartu beharra daukat mailetako tituluen kontu honetan berebiziko ahalegina egin dela administrazioaren aldetik ura dagokion lekura ekartzen. Ez zen batere logikoa HABEk tituluak emateko eskumenik ez izatea edo berauek ez homologatzea. Dena den, hona hemen nire ustetan erantzun beharreko beste kontu batzuk:

- Deialdi bakarrarekin jarraituko al dugu? Eta 3. mailakoaek aurrerantzean ere deialdi libreetara aurkezteko modurik izango al dute?

- Mintzameneko frogan epaimahaien osaketa orain artekoa bezalakoa izango al da? Irizpide objektiboak erabiltzen al dira honela?

- Azterketak errutina sortzaileak izango ote dira?

- Trebetasunen artean sortzen diren desorekak eta bidegabekeriak bidegabekeria puntuazioek berdin jarraituko al dute?

- Emango al zaie euskaltegiei inoiz tituluak luzatzeko eskumenik?

- Aztertzaileen aukeraketa orain artekoa bezain "ekumenikoa" izango ote da?

- Maila bateko aztertzaile izateko ez al da eskatuko maila horretan aritzea?

Eta beste hamaika galdera.

Arrazoi duzu, Benito, eskertuko nuke erantzunen bat eta oxala erakutsiko balidate oker nabilela. Gutun ofizialetan esaten den moduan, zuen erantzunaren zain...

Erantzuna

Benito — Sun, 11 Nov 2007 21:29:35 +0100

Ea HABEk Euskaltzaindiak bezain arin erantzuten dizun.

Franki

Benito — Mon, 24 Sep 2007 17:24:29 +0200

Hori da ba! Frankenstein! Hango eta hemengo adbakiekin izakia sortu eta behin eginda sortzaileari oldartu zaion munstro itzela suertatu... eta Frankik behar zuen bakarra maitasun apur bat baino ez zen...

Ygorren modura sentitzen naiz batzuetan.

Santo Kristo Lezokoa!

plisti-plasta — Mon, 24 Sep 2007 15:38:37 +0200

Arkaitzena irakurrita ez dut beste esatekorik: Santo Kristo Lezokoa!

Beste kasu bat

Karrajua — Mon, 24 Sep 2007 12:58:17 +0200

Arkaitz Zarragak beste kasu baten berri eman du erabili.com-en: Hizkuntz eskakizunak

Munstroa

plisti-plasta — Mon, 24 Sep 2007 09:17:35 +0200

Munstroa aspaldi sortuta dago: erdarazko bihotza du, erdarazko mingaina eta Jaurlaritzak emandako paper polit bat ei darama poltsikoan.
Mary Shelley eta Vigotsky besotik helduta ikusi omen dituzte Gasteiz aldean.

Aurpegiak

Benito — Mon, 24 Sep 2007 01:46:18 +0200

Zenbakiak gora zenbakiak behera, nire ustez, larriena euskara ikasleengan eta ikastearen inguruan sortzen ari den egoneza, etsipena, noraeza eta nekea.

Aspaldian komentatu nuen, agiri, proba eta azterketa sistema honekin ez ote gabiltza munstroa sortzen?

didaktika ez

Benito — Mon, 17 Sep 2007 00:22:50 +0200

"Didaktikarik ez da behar" horretan kontua ez da hizkuntzaren zer ikuspegi daukagun, metodologiaren aldetik azterketa prestatzeak ez duela metodologia berezirik baino. Hau da, "errutina" jarraitzea nahikoa ei da.

Komunikazio gaitasuna eskuratzeko nahiz azterketako test-ak prestatzeko metodologiaren aukeraketa eta diseinu onak zer esan handia dauka. Beharbada hor dago errutinaren arazoa, bide metodologiko egokia aurkitzeko baliabide, ezagutza edo ausardia falta.

Auto-eskola

plisti-plasta — Sun, 16 Sep 2007 20:49:00 +0200

Egia da auto-eskolan azterketa gainditzen ikasten dela, eta gidatzen errepideak irakasten duela: erabilerak irakasten duela, alegia. Gurean, aldiz, kaleak erakusten al du hitz egiten?
Ez dut uste horrelako egoera sozio-linguistikoan gaudenik, oxala! Beraz, ezin ditugu euskaltegiak auto-eskola bihurtu.
Ikasle askok behar administratiboak ditu (titulua ateratzea) eta ez behar komunikatiboak. Behar administratiboak asetzera makurtu behar al dugu? (horra, auto-eskola). Ikasleak bere ez dituen behar komunikatiboak landu behar al ditugu? (horra, eskizofrenia)
Ez al da naturalagoa ikasleari bere esparruko erabilera-konpetentziak eskatu eta ebaluatzea, errutina hain estuak sortu barik?
Ez dagoela ikasleen esku diozu arrazoiz; tamalez, irakasleon esku ere ez. Hizkuntz plangintza ez da liburu dirdiratsuetan geratzen den hitz-jario polita; bere eragina ezinbestez gelaren lau hormetaraino heltzen da eta begira zein puntutaraino heldu garen zeure hitzetan: [Duela gutxi irakasle bati entzun niona: EGA prestatzeko ez da "didaktikarik" behar, azterketak egin eta egin eta zuzentzea nahikoa da](auto-eskolako galdetegiak etorri zaizkit burura)
Egia da, nola ez, baditugula benetako behar komunikatiboak asetzeko ikasten duten ikasleak eta egia da irakasle asko ez direla bat etorriko (teorian, bederen) aipatu duzun irakasleak dioenarekin. Baina modu berean egia da ikasle askok (eta ez bere erruz, nire iritzian) ez dutela hizkuntza ikasten komunikazio-tresna gisa eta egia da irakasle askok eguneroko praktikan arrazoi ematen diola gure irakasle egiazaleari.

Mekanika

Benito — Sun, 16 Sep 2007 18:35:22 +0200

Konparazio ezaguna da auto-eskolena, baina beti esan da auto-eskolan azterketa gainditzen ikasten duzula, eta gidatzen gero ikasten dela. Ez da horrela-horrela izango, baina EGA eta tituluekin antzeko zerbait gertatu daiteke duda barik.

Bi anekdota:

Duela gutxi irakasle bati entzun niona, EGA eta halakoak prestatzeko ez dela "didaktikarik" behar, hau da, azterketako ariketak egin eta egin eta zuzentzea nahikoa da. Ez dakit publikoan inor aldarrikatzen ausartuko litzatekeen, baina egingo nuke askoren buruan dabilela halako zerbait.

Topikoa zabaldu da azkenotan euskaltegietara etortzen direnak agiria baino ez dutela nahi, alegia, euskararekin ez dutela ez atxekimendurik, ez "maitasunik", ez kontzientziarik, ez... Neure inguru hurbilean berriz, azkenotan oso jende kontzientziatua, euskaltzalea eta abertzalea (zabaltzen air den topiko horietakoa izateko susmorik piztu behar ez lukeena) etorri zait euskara ikasi/hobetzeko aholku eske. Zer dela eta derrepenteko interes hori? Kontzientzia txarra? Ez, profilak, lanean eskatuta, azterketa egin beharra...

Tituluek uste baino pisu gehiago dutela iruditu zait, alegia. Eta inguruan euskarak bestelako bizitasunik hartzen ez duen bitartean hala izango dela susmatzen dut. Eta hori ez dago ikasleen esku.

Plisti-plastarentzat ohartxoa. Bidali didazun e-posta helbidea ez dabil ondo.