Karrajua - irakaskuntza - Comments

Kasualidadea. Atzo hortaz

arkaitz zarraga — Thu, 27 Nov 2008 09:56:40 +0100

Kasualidadea. Atzo hortaz aritu nintzen lagun batekin. GUraso talde batean nahiko kezkatuta daude, gramatika ezin barneraturik. Ume txikien gurasoak gehienak eta motibazioaren baldea guztiz betea. Baina gramatikak zuloa egin die baldean eta erabilerara ez da ezer heltzen. Irakasleak gramatika beharrezkoa dela eta lehenik ondo ulertu behar dutela esan die! Behar bada, guraslen irakaslea ikasle horien seme-aleben andereñoarekin harremanetan jarriko balitz, materiala partekatu eta ikasketa signifikatiboagoa lortuko lukete. Agian ikusiko lukete 4 urteko umeek eta haien gurasoek bide antzekoa eginez barnera dezaketela hizkuntza!! Umeek ez dakite ergatiboa zer den, ikas prozesuaren zenbait etapetan ez dute ondo erabiltzen (ohikoa eta normala da) baina inork zuzendu gabe ere, azkenean berez egiten dute ondo.

Ez dakit jarri dudan adibidea baliagarria den, baina, behar bada, egiturazko aldaketak etorri bitartean... Izan ere, euskaltegien sarea behar bezala eratuz gero, hezkuntzan eman dituzten urratsak emango genituzke (garaturen antzeko zerbait, baliabideak prestakuntzarako, liberazioak, dedikazioak, berritzeguneak...)

Tira, barkatu aspaldi hontako ausentzia. Isilik baina betiko interesakin jarraitzen ditut henengo kontutxuak, e?

Zerbitzariarena

Benito — Tue, 21 Oct 2008 13:00:42 +0200

Zerbitzariarena aspaldikoa da, baina arazoa ez da bisita kopurua, hau ez da Youtube! Dagoen bisita kopuruarekin eta jakinda hemengo edukiak testu hutsa direla (ez dago fitxategirik eta irudiak ere hemendik kanpo daude), daukagun kontratuarekin soberan eduki beharko genuke.

Arazoa, gure lagun bat da, ez du gaiztoa izan nahi baina batzuetan fede onarekin faenatxoren bat egiten du. Hain zuzen ere Google-en "spider-ak" otsailetik dabiltza Karrajua zurrupatzen egun santu guztian behin eta berriz, banda zabalera jan eta jan. Izan ere hil batzuetan kontratatuta daukagun bandaren (6gb) %500era heldu da aingerutxoaren armosua.

Zerbitzariekoekin komentatu nuen eta eurak ere harrituta geratu ziren. Gomendatzen diren neurriak hartu nituen (robots.txt-en arauak ezarri, sitemap-a erabili...), baina alferrik. Umea maiteminduta daukagu.

Ekainean konponbide drastikoa eman nion. Umeari "amaitu da!" esan nion eta Karrajura spider-ik ez bidaltzeko. Hau da, Google-i Karrajua indexatzeko atea itxi egin nion. Eta ordutik hona banda-zabaleraren kontsumoa logikaren barrukoa izan da.

Kontua da, bitartean Karrajua Google-etik desagertu egin dela. Hau da, norbaitek Karrajuan dagoen zerbait bilatzen badu ez duela aurkituko, eta Karrajuaren barne bilaketa berak ere ez ditu barne-edukiak zerrendatzen. Hau ere faenatxoa da.

Orduan, lehengo egunean, pentsatu nuen umeari uda aurreko demaseko gose hori pasatuko zitzaiola eta zigorra kendu nion. Baina, uste dut lehengora bueltatzen hasi dela. Dena dela oraindik egun batzuk emango dizkiogu zelan portatzen den ikusteko.

Estimatzen da eskaintza, eskotea ipintzearena. Baina arazoa da umeak orain jaten duena ordaintzeko soldata asko behar direla, eta ez da normala. Arazoa teknikoki konpontzen saiatuko naiz, eta horrela jarraitzen badu, ba dietan ipiniko dut berriro.

Hala ere, bitartean bankuak eta burtsarekin etsita dabilen inbertsore serioren bat badabil munduan (halakorik balego...), hemen balore segurua dauka. Geure asmo bakarra dirua hartu eta Parisko eta Konstantinoplako zubietan gure umearekin zaku-lasterketak egitea baino ez da. Ez dugu inbertsorea engainatuko, ezta okurritu ere!

Euskaltegui

Josu L — Tue, 21 Oct 2008 11:13:17 +0200

Eta ikasleak lerro bitan irakaslearen aurrez-aurre? Horrelakorik ez da ikusten gaur egun euskaltegietan, ezta? Ezta?

Zerbitzari handiagoa behar baduzu, egingo dugu "a eskote" ;-) Hau agertu zait duela gutxi:

Bandwidth Limit Exceeded
The server is temporarily unable to service your request due to the site owner reaching his/her bandwidth limit. Please try again later.

click eta think

plisti-plasta — Wed, 31 Oct 2007 09:03:26 +0100

Arrazoi duzu horretan. Laburregi eta sinpleegi esanda, eskola zaharrean irakasleak egiten ditu galderak eta erantzunak ematen. Hurrengo batean, galdera hori egiten zaionean, ikasleak erantzuna zein den jakin behar duelarik. Ondoren, bere gaitasun kognitiboei esker (nola egiten duen oso ondo ez badakigu ere) gai izango da (edo ez) jasotako ezagutza hori beste ezagutza batzuekin harremanetan jartzeko eta sintesi berri batera heltzeko.
Eskola zaharreko ikaslearen kulturan ez dago, bada, galderak egitearena sustraituta (honelakoak ditugu, egun, euskaltegietako ikasle gehienak).
Eta zer gertatzen da i-kasleekin, n-belaunaldiarekin alegia? Honelako ikasleek ere badituzte ajeak kontu honetan, click egin eta erantzuna/irtenbidea bilatu nahi dute segituan: baina errenkada hori beti ere galdera/erantzunari ote dagokio? Ezetzean nago. Begira zer dioen M. Aldanondo irakasleak "La interactividad no está en el click, sino en el think". Horixe da, bada, irakasleon lana: hizkuntza ikasketa praktikoa eta, aldi berean, erreflexiboa bultzatzearena: click & think, finean.

Sententziak

Benito — Mon, 29 Oct 2007 00:49:32 +0100

Ekarri dituzun gogoetan irakurrita, galdetu ala erantzun horretan, akordura etorri zait hizkuntz-klaseetan zenbat "sententzia" botatzen ditugun: "hau horrela esaten da", "honela ondo dago", "honela txarto", "horrela ez da esaten".

Askotan inork galdetu gabeko erantzunak ematen ditugula iruditzen zait. Ikaslea berez halako ondorio batera bakarrik ailegatu ezin balitz bezala. Epaiketarik gabeko sententziak edo.

Ondo dakizun bezala,

plisti-plasta — Tue, 09 Oct 2007 14:55:02 +0200

Ondo dakizun bezala, Sisiforen gurpiletik ihes egiteko burua paperetatik altxatu eta ikasleari begietara begiratu behar diogu.

Nire ustetan, zertzelada narras batzuetan esanda, erabakiak beti ikaslearen esku egon behar du eta bere esku dagoela SENTITU behar du, gainera. Irakasleak proposatzailea eta prozesu-bideratzailea izan behar du eta administrazioak arautu, prozesu globalak bultzatu eta lan prospektiboa egin behar du.

Bezeroak erabakitzen du zein jatetxetara(euskaltegitara) joan eta zer, zenbat eta nola jan (ikasi), finean berak jan (ikasi) behar baitu. Sukaldariaren (Irakaslearen) lana menu goxoa (programazio eraginkorra) eskaintzea da, batik bat.

Baina ezin esan jatetxe, sukaldari, eta menu guztiak berdinak direnik.

Nabaria da gosetuta nagoela, ezta? Une honetan Sisiforen harritzarra ere jango nukeela uste dut.

Ametsak

Benito — Tue, 09 Oct 2007 02:08:52 +0200

Puntu pare bat gustatu zaizkit zeure ametsetik:

Fokoa klasea prestatzetik ikaslearengana eroatea.
Lan egiteko modua aldatu beharra.

Hala ere, ameslari jarrita, nik neuk gustura hartuko nuke ikasleak berak gidatutako ikaskuntza. Bere bizimoduan eta behar izan sozialetan oinarrituta. Hau da, ikaslea bera etortzea "Metroan ematen dituzten egunkari guztietan agertzen den doako egunkaria hori ez dela ordaindu behar esan nahi du, ezta?", edo "Lagunduko didazu etxeko komunitatetik bidali didaten ohar hau ulertzen?". Baina hori guztia amets handiago baten partea da.

Amets egin behar da hala ere, bestela Sisiforen gurpilean gara laster.

Freddy Krueger

plisti-plasta — Sun, 07 Oct 2007 08:36:46 +0200

Oker samar zabiltza Benito. Egia da ametsean jertse gorri-berdea, kapela, eta aizto-atzaparrak zituen morroi bat ikusi nuela baina ez zen lehenengo ametsean izan (hirugarrenera heldutakoan kontatuko dizut).

Txantxak txantxa, eta keinuak keinu, amets metodologikoaren barrunbera begiratuta honako puntu hauek utzi nahi nituen agerian:

Ikasle bakoitza kontuan hartzen duen irakaskuntza pertsonalizatura jo beharra.
Pertsonalizazio hori ikaslearekin berarekin batera erabaki behar dela: dituen eta izango dituen behar komunikatiboei, konpetentzia mailari, ikas-estiloei eta prozesu kognitibo espezifikoei erreparatuz.
Honek guztiak euskaltegiaren, administrazioaren eta euskaltegiko langileon paperen birformulazioa dakarrela.
Espezializazioaren beharra.
Maila bakoitzeko konpetentzien definizioan urrats bat ematea ezinbestekoa dela.
On-line eta off-line-ren arteko mugak lausotu egingo direla.
Atazen definizio berri batera jo behar dugula, atazen maiztasun komunikatiboak neurtuz eta beharrezko konpetentzia mailarekin uztartuz.
Proiektuek, EBIren birdefinizio baten bidetik, atazek eta tailerrek euskaran ez ezik, euskara erabiliz ikasleak lor ditzakeen plusetan jarri behar dutela azpimarra.
Ikaskuntza formala eta informala uztartzearen garrantzia. Formalean, syllabus komunarekin eta adarkatze espezifikoarekin funtzionatuz eta informalean sare sozialen jarioan integratuz.
Irakasleok lan egiteko modua aldatu beharra: gure fokoa "klaseak prestatu behar" horretatik apur bat mugitu eta "Xabier Imaz" ikaslearengan jartzeko. Honetarako, jakina, modu ahalik eta kooperatiboenean ataza bankuak sortu beharko badira ere.

Eta ametsaren hitzartean geratzen diren beste hamaika kontu. Ez zaituztet nekatu nahi, dena den. Nire asmoa bestelakoa da, zeuen ametsak kontatzera animatu nahi zaituztet.
Esanak esan, Benito, ez didazu ukatuko nirea Tina Greyena baino amets gozoagoa denik.

Polita ametsa

Benito — Sun, 07 Oct 2007 03:51:00 +0200

Polita, baina ametsetan agertzen zaizun pertsonajeren batek Elm Streetekoa ematen du gehiago.