Karrajua - autoikaskuntza - Comments

Ixaren madarikazioa

Benito — Tue, 16 Dec 2008 11:10:21 +0100

Eta ixa horiek zoratu zuten Ben Gunn, ixa horiek uxatu zuten Sparrow, ixa horiek kondenatu zuten Kako-oker kapitaina, eta ixa horiek galduko dituzte gure lagunak begia mapatik kentzen ez badute.

A ze filibustero koadrila gabiltza hemen! Eskerrak gure pirateria bestelakoa dela.

Gaztelugatxe

Plisti-plasta — Tue, 16 Dec 2008 08:57:38 +0100

Amesgaiztoen eta azken arrastoen arabera, bat egin dute Long Silverrek eta Robinsonek. Altxorraren bila ari omen dira. Dabiltzala tentuz, altxorraren mapa batzuek ixa gehiegi baitauzkate. Dabiltzala kontuz, Gaztelugatxen enbat itzelak izaten baitira, baita Hispaniola bera hondoratzeko bestekoak ere.

Bitartean, loro elebakarra Ostiralen lepo gainean pausatu da, lasai antzean: Keben, anitx onki. Keben anitx onki ei dio.

Long Silver

Benito — Sun, 14 Dec 2008 18:07:19 +0100

Robinson eta Ostiral horretan dabiltzala, ontzi bat hurreratu da irlara. Karelean zutunik, katalejoa begian, mapa eskuan eta loro eleabakarra lepoan, gorputza hankapaloaren aldera okertuta, Long John Silver.

Robinson eta koadrila euren demandetan itsututa, han altxorrik dagoenik barruntatu ere ez. Naufrago-izpirituak diren baino naufragoago egin ditu agi denez. Irla urrun horretan altxorrik? Okurritu ere ez.

Long Silver-ek berriz hanka motz baina begia luze, Flint-en mapari eta loroaren mintzoari egin die kasu, eta nabigatzaile senari gehien bat. Hemen altxorra dago, ziertoena!

Naufrago koittado horiek ordea, ez daukate maparik, ez dute altxorren berririk, ezta hura lurpetik ateratzeko pikotxarik, ez palarik. "Zertarako nahi ditugu pala-pikotxak naufrago koittadook geure hilobia egiteko ez bada?" Galdetuko lukete naufragoaren ironiarekin.

Long John-en eskifaia txalupak hartu eta hondartzara bidean da dagoeneko. Altxorra altxorra da, eta behar den lekuan sartuko dute pikotxa. Ez dago irlan haien pikotxari eutsiko dion harresirik, ez. Eta pikotxa ez bada, kainoiak eta bolbora ere badute, eta naufrago gajoekin errukirik ez. Irla hau defendatu nahi duen armadarik ez dago gainera. Kar, kar, kar... ronaren kupelaren gainean kantari.

Naufragoen hitz aspertuak jarraitzen du, itsasoan ortzemugaren urruntasunari begira biak, handik aterako dituen fragataren esperantzan, hondartzari erreparatu gabe.

Labarren artetik Ben Gunn-en eldarnioren bat entzuten da lantzean behin. Jack Sparrow ere irlan lehorreratu ei zen aspaldian, ronik ez zegoela ikusita egin zuen alde.

Long Silverrek katilua hartu, kupelan sartu eta topa egin du loroarekin. Txin-txin.

Nahasteak

Benito — Thu, 10 Jan 2008 20:14:46 +0100

Mezuak berez nahasten dira Plisti. Azken baten birtualitazioa eta gaur egungo euskaltegien egituraketa talka egiten duten kontu bi dira.

Eta ez aldaketa hori ez da ametsa, zuk apuntatu duzun modura une honetan gertatzen ari dira halako kasuak. Udal euskaltegien kasuan bestelako ikuspegia eta egituraketa beharko da seguruenera. Izan ere, badira une honetan ingurune birtual eta supralokala lantzen ari direnak. Eta zuen kasuan arriskua hor dago: administrazioak zerbitzuak emateko aukera bi gutxienez izaten ditu beti: berak antolatzea edo azpikontratatzea, eta azkenotan badakigu joera zein izaten den.

Mezuak nahastuz

plisti-plasta — Thu, 10 Jan 2008 11:51:09 +0100

Horrela da, Benito. Nire ustetan amets hori gauzagarria da eta horrantz jo behar dugu gainera.

Gai honekin temoso samar dihardudan susmoa daukat... baina, tira! Ezinbestean bi mezu nahastuko ditut: birtualitatearena eta udal euskaltegiena.

Konforme nago Arkaitzekin eta biokin gauza batean: sare publikoaren titularitatea udal euskaltegien esku uzteak ikuspegi eta ekinbide lokalistegia ekarri du, zalantzarik gabe. Eta beharrezkoa da ikuspegi eta ekinbide globalagoa ere izatea: sektorekako plangintzei, talde bereziei... erantzuna emateko, eta euskaltegiak izan ahal duen dimentsio birtualari erantzuteko (ez da zientzia fikzioa, gaur egun badago atzerrian ere ikasleak dituen udal euskaltegiren bat). Kontua da nola eman ikuspegi global hori: sare publikoaren kontzeptua eta eraketa aldatuz, titularitatea aldatuz edo daukaguna hobeto egituratuz.

Onena batzuetan onaren etsai izaten ei da. Beharbada posibilismoan erortzen ari naiz baina, gaur gaurkoz, zail ikusten ditut lehenengo bi bideak. Egia da nire zirrikitutik begiratzen diodala kontuari, baina argi daukat, epe laburrera behintzat, udal euskaltegiok egituraketa baten beharrean gaudela (UEB?), euskalgintzaren eskaintza eta eskaera uztartu ahal izateko eta honela ikuspegi eta ekinbide lokala globalarekin osatzeko.

Bistan da

Benito — Wed, 09 Jan 2008 18:49:42 +0100

Bistan da ingurune birtuala, edo ingurunearen birtualizazioa hobeto esanda, eragilea dela. Baina ez dut uste hori faktore bakarra denik. Arkaitzek lehengoan plazaratu nahi izan zuen modura, normalizazioaren eta euskalduntzearen beharrak eurak ez dira udalerrika erraz antolatzen beti: adibidez lan mundua edo administrazioak seguruenik bestelako erantzunak behar dituzte, eta erantzunak plangintzetatik etorriko badira, plangintza horiek ez dira beti udalerri edo eskualde mailakoak izango.

Guk AEKn adibidez erakunde batzuen partetik esparru geografiko zabalagoko eskaerak izan ditugu, antolaketa euskaltegi edo eskualde baten gainean uztea zailtzen dutenak. Edo, beste barik, oso gauza espezializatuak horretan trebatuta dagoen jendeak landu behar dituenak, zein euskaltegitakoa den erreparatu barik.

Anekdota modura, gogoratzen dut lankide batzuen artean zelan ez den batere popularra "akademikoa" hitza (emaitza akademikoa, jarduera akademikoa...), hizkuntz-akademia tradizionaletatik bereiztu guran edo. Hala ere, askotan pentsatzen dut euskaltegiaren kontzeptua oso lotuta dago hizkuntz-akademiaren kontzeptu tradizionaletik, leku batean dagoen zentro fisikoa, non aurrez aurreko klaseak ematen diren, ikuspegi tradizionalago edo aurrerakoiagorekin, baina han. Eta igual, datorren euskaltegia zerbait "birtualagoa" edo ukiezinekoagoa da, baina ametsa izan barik, uste dugun baino errelagoa. ;)

Euskaltegien mapa

plisti-plasta — Wed, 09 Jan 2008 14:23:39 +0100

Beste leku batzuetan ere ari dira, nonbait, birtualitatearen kontu honi pare bat buelta ematen.

Aspaldian dudan beste kezka bat ere azaleratuko dizuet:

Udal euskaltegiak, teorian behintzat, kokatuta dauden udaleko hiritarrei zerbitzua emateko daude. Honela, Beterriko udalak dirua inbertitzen du, Beterriko hiritarrek jaso dezaten zerbitzu hori. Baina birtualitateak honi ere eragiten dio.
Beterriko euskaltegiak euskara ikasteko dimentsio birtuala badu, herritik kanpoko zenbait ikasle izan ahal ditu.
Zein eragin izango du horrek udal euskaltegien ohiko kontzepzioan?
Nire ustetan euskaltegien mapa birdefinituko du (arazo baino gehiago aukera) eta horretan ere pentsatzen hasi beharko da.

Stajanov

Benito — Fri, 04 Jan 2008 02:06:35 +0100

Tira Plisti, koktelak esan eta daikiri eta margarita bezalakoak izan ditut gogoan, ez Molotov zehazki. Gainera, esan duzun gauza batetik, batzuetan Molotov baino baten bat Stajanov koktela asmatzen dabilela dirudi: "ehun ikasletik gora tutoreko..."

Kontu oso interesgarriak bota dituzu oraingoan eta bat nator zurekin diagnostikoan:

Irakaskuntza informala "sustatu" egin behar da, ez formala balitz bezala arautu.
Ikasteko ahalik eta bide gehien zabaldu behar dira, dena ezin da eredu estu bakarrera ekarri.
Euskaltegiak klonikoak dirudite. Chapeau! Ez gara ausartzen -lelo komertzialetik harago, eta salbuespenak salbuespen- norberaren bidea jorratzen.

Eta hemen berriro agertzen da ni neu behintzat kezkatuta naukan kontutxoa: didaktika vs. eraketa, edo hobeto esanda, lehenengo eraketa eta gero didaktika. Munduan hizkuntzen irakaskuntzan diharduten erakunde guztietan dago dikotomia eta banaketa hori? Ikusi dudan apurragatik ezetz esango nuke.

Euskara ikasteko eskaintza diseinatzean bideragarritasuna, zabalkundea eta eragingarritasuna bilatu behar dira kasu guztietan. Prospektiba aipatu duzu, eta uste dut azkenotan horren giltzarriak ere eman dituzula: espezializazioa, modularizazioa, baliabideen optimizazioa... Lortu nahi ditugun emaitzetatik hasi beharko genuke prospekzioa, eta nik argi daukat lortu beharreko emaitzak ez direla soilik zenbat jende matrikulatu den euskaltegietan edo zenbat diru inbertitu den HEAn, zenbat euskara ikasi den eta ikasitako horrek zer proiekzio eduki duen baino.

Molotov

plisti-plasta — Thu, 03 Jan 2008 18:25:43 +0100

Aipatu dituzun antolatu eta arautu aditzak ere konplexuak ditugu ba!

Molotov (1)

Hor dugu ikaskuntza informalaren kasua: arautu eta antolatu ezin denez, ia ahaztua. Bada garaia antolatu eta arautu ezin dena ere, ikaskuntza prozesuan onuragarri denean, sustatzeko ahalegin berezia egiteko: mintzalagunetik hasi eta Second Liferaino.

Molotov (2)

Begira diezaiogun orain autoikaskuntzari. Administrazioak fenomeno berria arautu eta antolatu nahian ebazpena atera zuen. Ebazpen horren oinarrian ez dago inolako prospekzio didaktikorik, behar administratiboek bultzatuta ateratzen da, nolabait autoikaskuntza ikaskuntza presentzialaren ildo berera ekarri nahian.

Udal euskaltegi gehienetan "modulu ofiziala" (astean 8 ordu BOGA, hamabost minutu tutoretza eta ordubeteko mintzamena) jartzen da abian. Eta horrek ez du funtzionatzen. Inork esan nahi ez badu ere neuk esango dut: EZ DU FUNTZIONATZEN. "Funtzionatzea" gure ikasleekin ohiko taldeetakoek lortzen duten konpetentzia bera lortzea dela ulertzen bada.

Zer gertatu da orduan? Arau estu batek funtzionatzen ez duen modulu uniformea jarri duela abian.

Inork esan nahi ez duen beste gauzatxo bat ere esango dut eta zera da: negozianteak pozik daudela egoera honekin; ehun ikasletik gora tutoreko, matrikula garesti-garestiak... Begira, niri ondo iruditzen zait negozio egitea (oxala euskara negozio ona balitz!) ; baina irizpide ekonomizistak didaktikoak balira bezala saldu nahi direnean eta gainera subentzioak jaso... orduan eskatzen dut nik erregularizazioa.

Nire ustetan arauak prospekzio didaktikoan izan behar du oinarri, malgua izan behar du eta ez du uniformizatzailea izan behar, modulu anitz ahalbideratu behar ditu (konbinazio karta zabala).

Molotov (3)

Eta euskaltegiak eta irakasleok zer?

Irakasleoi ere ez digu, egia esan, grazia handirik egiten geuk arautu eta antolatu ezin dugunak. Esanak esan, asimetria da nagusi. Kosta egiten zaigu ikasle/ ikasle ikaskuntza sustatzea; mintzamen informala ikasgai bilakatzea...

Eta, amaitzeko, badakizue euskaltegiak niri klonikoegiak iruditzen zaizkidala, inmobilista samarrak, autonomia eskasekoak (beti albokoei eta HABEri begira). Arrazoiak hamaika, zakuka... baina ez al da posible beste euskaltegi tipologia bat? Ausart gaitezen horretan pentsatzen sikiera!

Ikusten duzuenez,antolatu eta arautu aditzak direla-eta, astotxo nabil gaur. Badakit honelakoetan beti izugarrizko bidegabekeriak esateko arriskua izaten dela. Akaso, olerkiak dioen moduan zainetan odola eta gasolina nahastu zaizkit eta bihotza molotov koktel bat bezala lehertu zait. Oker ibili banaiz, Benitorena eta Arkaitzena da errua beraiek hasi baitira koktelekin eta kaputxekin bueltaka.

atzekoz aurrera

Benito — Thu, 03 Jan 2008 14:15:57 +0100

Testuak atzekoz aurrera irakurrita mezu satanikoen bila dabil bat baino gehiago. Txerrenek zer adierazi nahi izan ote digu honekin?

Ebah

plisti-plasta — Thu, 03 Jan 2008 10:41:01 +0100

Ikusten duzun moduan aldapa gorak beti du aldapa behera: Habek ere badu bere Ebah (Bibliko samarra da kontu hau);-)

Koktelak

Benito — Thu, 03 Jan 2008 01:54:52 +0100

Konbinazio asko aukeran, bai. Baina esango nuke irakaslea-metodologia-ikaslea triangelu horretatik harago ikuspegiak gehiago izan beharko lukeela ikaslea eta ikasteko objektuaren arteko aldagai guztiena. Zuk apuntatu duzu bat: beste ikasleak, eta nik gehituko nituzke ikasten lagundu dezaketen guztiak: baliabideak, xede-hizkuntzaren agerpenak, ingurunea, teknologiak, pertsonak (irakaslea, tutorea, aholkularia, hiztuna, ikaskidea...).

Bistan dago triangelua baino figura konplexuagoa irteten zaigula. Gauzak horrela, asuntua presentziala-autoikaskuntzara (gehi orain b-learninga) mugatu nahi izatea ez dut uste asko lagunduko duenik, ez bada sinplifikazio burokratiko-administratiboari begira.

Ingurune ez formalaren inguruko artikulua aipatu dugu aurreko mezuan. Hirugarren denbora, eta birtualizazioak eta teknologiak horretara garamatzatela dirudi, hirugarren gune horri erreparatzera. Baina ingurune ez formala ez du erraz kontrolatuko irakasleak, are gutxiago administrazioak arautuko.

Konbinazio asko aukeran, bai, ugari, baina euskararen ikaskuntza antolatzeko eta arautzeko orain arte jarraitu diren bideetan tematuz gero, zaila izango da bizpahiru kokteleko kartatik harago joatea. Are gutxiago aurreko mezuan esan duzun bezala, inork zer ekarri/eman begira geratzen bagara.

Probatu beharko da

Karrajua — Tue, 31 Oct 2006 00:34:34 +0100

Bai, arrazoia, komunitate birtualak web2.0 eta ELearning 2.0 deitzen hasi denaren ezaugarri dira. Second Life Elgg-en planteamendura hurbiltzen da adibidez: komunitate birtualak non interesen arabera erabiltzaileek eurek komunitate txikiak sortu ditzaketen, informazioa, artxiboak eta ideiak konpartituz eta elkartrukatuz. Moodle eta halakoak gaindituta halako teknologientarako joera ei dago. Horrela bada, Elgg eta Moodle-en integrazioa etorri den bide beretik dator hau ere seguraski. 3Dren espektakularitatea motibatzeko tresna interesgarria izan daiteke duda barik, hori bai, oraindik orain eskakizun tekniko handiagoak eskatzen ditu bai erabiltzaile mailan, bai zerbitzari mailan (banda zabalera handiagoa, grafiko-txartelak, ...). Dena dela, ez dut Sloodle hori probatu oraindik. Ea bihar-etzi osteratxoa egiteko modua daukagun. Zuk probatu duzu? Zelan?

Bidez batez, eskerrik asko ekarpenagatik, lehen esatea ahaztu egin zait eta.

Sloodle

Alonso — Mon, 30 Oct 2006 20:03:37 +0100

Ados. 2.0 egiten duena ez da hainbeste ingurunea. De la Torrek dioenez gehiago da edukien elkartrukea, bertan idatzi, parte hartu eta editatzeko aukera eskaintzea, dinamikotasuna, edozein nabigatzailetan bistaratu ahal izatea eta Rssa... (http://www.educandonos.cl/node/453)

docencia.es atarian dator Moodle egokitu horrena (horra linka zuzen jarrita: http://www.sloodle.com)eta esaten dutenez "Second Life es una de las famosas aplicaciones web 2.0."...

Secon Life bizitza birtuala antolatzeko komunitate eta ingurune birtuala da, "bideo joko batetik abiatuta 'metaverso' bat sortu nahi duena" -un mundo virtual generado por ordenador donde los usuarios conectados crean sus propios cuerpos tridimensionales, presentan sus obras de arte, conversan entre sÃ o hacen negocios...-(http://tinyurl.com/yh3s4r)

Beraz, ingurune horren barruan ikastaroak sortu eta bertan "edonori parte hartzeko aukeraren bitartez informazioa elkartrukatu eta osatzeko aukera eskainiz modu kolaboratiboan aritzeko modua" eskeiniko balitzaio -Wikipediak dixiten moduan- bai moodleen, bai sloodlen baita bogan ere e-learning 2.0. litzateke ezta?

Edozein modutan ere, egia da Sloodle honek dakarrena, batez ere, 3 dimentsiotako edukiak direla. Nolakok diren ez dakit, neuk ere ez dut probatzrik lortu.

Espektakularra bai

Karrajua — Mon, 30 Oct 2006 17:42:33 +0100

Ez dakit zehazki zelan dabilen. Saiatu naiz barruan sartzen baina orain ezin dut ordenagailua konfiguratu. Dena dela Moodle2.0 baino gehiago Moodle3D dirudi. Eskola birtuala zentzu estu-estuan. Inork probatu badu eta kontatu ahal badu.