Ez nuek esango nahi Moodle soziala ez denik. Konstruktibismo soziala edo soziokonstruktibismoaren ideien gainean eraikita ei dago, eta hori bada zerbait. Bitxia egin zait, beste barik, gaur egun interneten modan dagoen sare sozialen kontzeptu horrekin Moodle lotzea, gutxitan ikusten dena. Inoiz kontrajarri ere egin dira LMSak eta eLearning2.0 eta halakoak (sare sozialak, PLE, konektibismoa eta abar). Edozelan ere, sare sozial kontzeptua ez dut uste une honetan oso zehatza denik.

Nik neuk teknologia eta sarea dela eta ez dela, azpimarratuko nukeen ideia bakarra da (apur bat Txabarriren ildotik), inportanteena zer egin nahi/behar den ondo jakitea dela eta gero baliabideak bilatzea. Baina egia da, ere berean, teknologia batzuk menperatzea eskatzen duen denbora eta ahaleginak konpentsazioa bilatzen jartzen gaituela sarri.

Izan ere, aintzat hartu aipatu dituzun inbertsioak dirutan baino sarritan  (software librea dugu eskuartean gehien-gehienetan) gehiago ordaintzen direla denbora, ahalegin eta probetan.

Beharbada, interesgarria izan liteke gure sektorean IKTen inguruko zabalkunde eta prestakuntza lan zabalagoa egitea, ikuspegi globalago bat emango lukeena.

Hara, ni ez naiz batere Moodle zalea printzipioz. Interneteko itsasoan behar-beharrezkoa da selekzioa baina Moodle-ek hormak eraikitzen ditu, nire ustetan, eta itxitura jerarkizatuak sortzen. Itsaso barruko akuariumak bailiran. Ikasgelak berreraikitzen dituela uste dut. Hala ere, asko estimatzen dut Moodle-en inguruan dabilen komunitatea eta lana, eta ziur nago hortik oso garapen eta aurrerabide egokiak aterako direla guztiontzat.

Nik ez dut uste berez Moodle konstruktibista denik. Zenbait ikastaro erabat estrukturalista ikusi ditut bere magalean ernetzen. Baina, onartzen dut Moodle-en bidez didaktika konstruktibista ere gara litekeela (ez da gutxi!) eta hamaika proiektu interesgarri ere sortu direla bere baitan.

Gauzak horrela, ikus dezagun zer eskaintzen digun HABEk: BOGA (programa ia erabat estrukturalista) jarri du Moodle-en. Honek, kontuak kontu (eta asko dira kontuak: jartzeko unea, garapena, interfaz zurruna eta monotonoa...), zenbait abantaila ekarri ditu. Tutoreek osatu ahal dute Boga eta interakziorako zenbait bide jorratu (foroak, wikia...). Baina bi gauzatxo baino ez ditut esango (askoz gehiago daude) egoeraz jabe zaitezten:

1- Tutoreek plataformara igo dezaketen ataza/ariketa eta abarretako moduloek ezin dituzte 4 mega baino gehiago izan. Horrek esan nahi du 2008 urtean ezin dutela audiobisualik igo (gabezia larria nire ustetan).

eta

2- Gaur gaurkoz edukien erdigunea dena, Boga programa informatikoa, propietarioa da eta tutoreek ezin dute garatu, ezta ikutu ere. Baina HABEk berak ere ezin du ez garatu ez ikutu. Pentsa!.

Hor ditugu, bada, konstruktibismorako zenbait dei (kurrikulumean, Hizpideko zenbait artikulutan...) eta bihotz estrukturalista ikutuezina duen eduki-gune propietarioa Moodle-en ardatz nagusi gisa. Norbaitek esango du: 'Bada, orain tutoreok baduzue hori,(ikutu gabe, gero!), osatzeko modua; igo ahal dituzue lau megatako artxiboak (hori bai bideorik eta horrelako txorakeria modernorik gabe, gero!) eta honela pixkanaka-pixkanaka osatuz joan.'

Ez al dago gauzak hobeto egiterik?

Galdera hori etorri zait burura artikulua irakurrita. "IKTetan oinarritutako hezkuntza" horretan IKT zeri deitzen zaion alegia. Txabarriren gogoeta pedagogikoari ez diot ezer kenduko. Baina nago IKT aipatzen denean, nahita edo nahi gabe, ordenagailu bidezko ikaskuntzaz ari garela, eta, zehazkiago akaso, autoikaskuntzaz.

Aspaldi daukat esanda ez zaizkidala gustatzen asuntu honekin egiten diren kateak (IKT=ordenagailua=autoikaskuntza), eta IKT kontzeptua bera askoz era zabalago baten hartu beharko litzatekeela.

Adibidez, zer aplikazio eduki dezaketa argazki kamera digitalek euskararen irakaskuntzan? Edo gailu mugikorrek? Horiek ere teknologia berriak dira, informazio eta komunikazioaren teknologiak hain zuzen ere, eta ordenagailuak eta internetek beste (eta haiekin batera) ari dira eraldatzen bizimodua, ohiturak, komunikazioa eta munduaren ikuspegia.

Uste dut azken batean kontua ordenagailu/interneten bidez ikastaroak ematetik askoz harago doala. Hau da, ikastaroak Moodle-en bidez zelan antolatu baino gehiago dela datorrena. Eta une honetan ez dut ikusten teknologiaren ikuspegi zabal baterako "tendentzia" hori.

Gauzak perfekto egitea zaila da, baina apur bat hobeto egitea ez luke asko kostatuko. Igual IKT sigletan daukagu sekretua: informazioa, komunikazioa... eta teknologia.

Ez, ez dut hemen aipatu, Atoan-era ekarri nuen aipamena lehengo egunean berriz. Irakurri bai, eta zeuk apuntatu duzun modura azken atala iruditu zait interesgarriena. Labur baina gogoeta eta proposamen interesgarriak egin ditu Amaiak hor, eta horregatik ez dut mezu honetan aipatu, ez dakit HABEk horretan lan-ildorik zabaldu duen edo Amaiaren gogoetan pertsonalak ote diren. Azken batean hainbat artikulutan (Mari Jose Lasheras edo Txabarrirenean) agertu den leiv motiv batekin dago lotuta, ikaslearen autonomia, ikas-prozesuaren kontrolaren zatia hartu ahal izatea... Une honetako argazkia egin du Amaiak berba gutxirekin, eta hor zer egin asko dagoela iradoki duela begitandu zait.

B-learning edo ikaskuntza konbinatuaz hitz egiten denean neuri iruditzen zait azken batean continuum bati buruz ari garela, non aukera eta proportzio asko egon daitezkeen (eta halaxe zehaztu da artikuluan). Bat nator zurekin honetaz jarduten denean kasu eta adibide zehatzagoak eskaini beharko liratekeela-eta. Artikuluan badaude batzuk: aurrez aurrekoa eta birtualitatearen proportzioetan oinarrituta, baina ondo egongo litzateke era berean birtualitate horretarako tresna eta baliabideen aukerak aipatzea, Moodle-etik harago. Adibidez, gailu mugikorren erabilera (telefonoa, iPodak eta mp3ak...), sareko aplikazioak... Askotan gauza benetan sinpleei buruz ari gara gainera: blog, wiki edo webgune batean materialak uztea, han eta hemen dauden baliabideak gomendatzea eta erabiltzea, entzungaiak eta bideoak norberaren gailuetara kargatzea...

Azken batean, aurrez aurrekotasuna eta birtualitatearen artekoaz gain, uste dut ardatz gehiagorekin jokatu ahal dela konbinazioak egiteko: ikastaroren formatua (ikastaro itxiak, libreak, moduluak, tailerrak...), talde jarduna eta norbanakoaren jardunaren proportzioa, ikas-taldearen osaketa (hetereogeneitatea, kooperazioa, kolaborazioa, talde finkoak edo aldakorrak...), ikastaroaren helburuak, gaiak eta jarduerak (praktika, trebetasunak, edukiak...).

Ikaskuntza konbinatuaz hitz egitean neure ustez, eredu berri zurrun bat edo batzuez baino ikaskuntza antolatzeko eredu berrien aukeren kaxa zabaldu da, ez itxi.

Beste kontu bat da hori guztia administrazioaren ikuspuntutik zelan kudeatu. Baina horiek armada beltza eta berdearen istorioak dira.

Arrazoi duzu Aitor, neronek ere uste dut Txabarrik Hizpideko bi artikuluetan egokiro egiten duela autoikaskuntza deiturikoaren 'misse en scène'. Bat nator, oro har, bi artikuluotan adierazten dituen ideia nagusiekin eta ados nago zurekin, Aitor,bukaerako sintesia azpimarratzearekin. Baina bukaerek beti dute hasiera bat. Eta ni hasierari begira geratu naiz:

Izenburuari lehenbizi: IKTetan oinarritutako hezkuntza (eta II).

eta II... kitto bukatu da. Baina nahikoa al da 'misse en scène' batekin. Ez al dugu izen propioez hitz egin behar? Zera dio Txabarrik: 'ikas-irakas prozesua aztertzeak triangelu didaktikoko erpin bakoitzean zer gertatzen den arakatzea dakar, hau da, hiru elementuen arteko elkarreragin-egitura azaleratzea (irakaslea, ikaslea/k eta edukia), beti ere, testuingurua ahaztu gabe (taldea, inguru teknologikoa eta erakundea)' Ez al da, bada, beharrezko IKTetan oinarritutako hezkuntza (III) artikulua non BOGA, Moodle, HABEren autoikaskuntza ereduak... izen propioekin aztertzen diren nolakoa-nola izan behar duen eta nolakoa -nola den alderatzeko? (Egia esan, IV. kapitulu bat ere beharko genuke etorkizunean norantz eta nola jo jakiteko).

Egia da, halaber, dagoen lekuan egonda hirugarren eta laugarren artikulu hauek idaztea edota publiko egitea, behintzat, ez dela Txabarriren eginbeharra akaso. Baina,et,et,et! Ez ote du esaldi bakarrarekin idatzi, ezkutu samarrean, hirugarren zatia?. Hara, ni berriro ere hasierara begira geratu naiz. Bertan agertzen den aipuari, hain zuzen:

Zer da errealitatea? Berrikuntzaren arerioa da errealitatea. Stephen Downes.

Txabarri ezagututa, ez dut uste horko aipamen hori apaingarri hutsa denik.

Hemen daukazue Downes-en esaldi horren testuingurua:La realidad en elearning, conferencia de Stephen Downes (Elcaparazón)

El uso del término “realidad” es un recurso retórico. Cada una de las cosas que pensamos como reales es realmente una construcción de inferencias e interpretaciones que confundimos con la realidad. Y desafortunadamente, la creencia de que estamos observando directamente la realidad nos conduce a no tratar de cambiarla.

Ai, amigo!

Konektibismoaren kontu honek eta zuk aipatzen duzun IKTen kontzeptu zabalak ikaskuntza formala eta informala uztartzera garamatza eta ondorioak ditu triangelu didaktikoan (ikaslea/irakaslea/edukia). Zeren orain laugarren elementu bat sartzen baitzaigu, besteek duten rango berean, alegia xede-hizkuntzaren komunitatea (birtuala zein ez birtuala), zeina elkarreraginean sartzen den ikaslearekin, lehenago bi dimentsiotako triangelua izatetik, lau dimentsiotako kuboa izatera helduz eta ikasbidea iraunkor bihurtuz (long life learning).

Baina hau oraindik ere apur bat urrun dago Boga Moodelnotik. Zer egingo diogu, ba! Iltzeari jo eta jo jarraitu, ez dago besterik! Badakizu berrikuntzaren etsaia dela errealitatea.

ummmm... Esan dituzunak eta egunotan ikusi-irakurri ditudan batzuek esateko pare bat ekarri dizkidate. Ea datozen egunotan itxura ematen diedan.

Buff, ur sakonegiak dira niretzat...Ahal dudan neurrian jarraituko dizuet...